Literatura saksofonowa

Po raz pierwszy saksofon został użyty przez gorącego propagatora tego instrumentu – Hektora Berlioza w jego „Hymne Monotonne” w roku 1843. Przepisał on istniejącą partię klarnetu basowego na dopiero co skonstruowany saksofon basowy w stroju C.
Pierwszy orkiestralny użytek zrobił z saksofonu francuski kompozytor Jean-Georges Kastner w roku 1844, pisząc „Le Dernier Roi de Jude”, a także „Musique Militaire” w 1847 roku. Kastner skorzystał z czterech saksofonów (dwa F alty i dwa C tenory), także w „Polce Carnavelesque” (1857), „Świątecznej Uwerturze” (1860) – dwa F alty, oraz w „La Saint-Julien des Menetriers” (1866), gdzie użył dwa saksofony altowe F,  jeden Es i dwa tenory C. Już w 1845 roku opublikował „Complete and Systematic Method for the Saxophone”.

W owym czasie rozpowszechniony musiał być już saksofon altowy w stroju F, bowiem znana jest włoska rozprawa naukowa z 1848 roku p.t. „Instrumentacja praktyczna”, w której mowa jest o saksofonie altowym F. Joseph Holbrooke, zafascynowany saksofonem, napisał koncert, sonatę oraz symfonię z udziałem saksofonów Es, C i F. Najbardziej znane dzieło na saksofon to jednak Symfonia Domestca z roku 1904, w której Ryszard Straus użył kwartetu saksofonowego (sopranu C, altu F, tenora C i barytonu F ). Zrobił to zresztą bardzo niechętnie, dopiero pod wpływem nalegań swojego wydawcy.
W latach późniejszych na saksofon pisali: C. Debussy, M. Ravel, D. Milhaud, P. Maurice, P. Hindemith i inni.

Poniżej – przykłady wybranej literatury saksofonowej.