Lester Young

lester_young

Lester Willis Young, pseud. „Prez” lub „Pres” – amerykański saksofonista i kompozytor jazzowy. Wychował się w Nowym Orleanie.
Urodził się 27 sierpnia 1909 w Woodville, Missisipi, Stany Zjednoczone. Dorastał w gronie muzyków, grał w rodzinnym zespole „Young Family Band”. Opuścił zespół rodzinny w 1927 w wieku 18 lat, ponieważ odmówił grania w południowej części Stanów Zjednoczonych, gdzie występowała segregacja rasowa.

W 1933 roku osiedlił się w Kansas City, gdzie krótko grał w kilku zespołach i stał się znany z grania w zespole „Count Basie”. Wkrótce opuścił Basie aby zastąpić Hawkins w orkiestrze Fletchera Hendersona. W niedługim czasie opuścił Hendersona aby grać w zespole Andy Kirk (ok. 6 m-cy) przed ponownym powrotem do Basie.
W czasie grania z „Count Basie”Young nagrywał dla Milt Gabler w Commodore Records pod nazwą The Kansas City Sessions i grał na klarnecie. Jego sesje z klarnetem w latach 1938 – 39 są udokumentowane na nagraniach z Basie, Billie Holiday oraz z organistą Glenn Hardman, który dał mu przydomek „Pres”- skrót od Prezydenta.
W 1939r klarnet Younga został skradziony i porzucił ten instrument do około 1957. Young opuścił Basie pod koniec 1940 roku. Później prowadził kilka małych grup wraz z bratem- perkusistą Lee Young.

W tym czasie towarzyszył wokaliście Billie Holiday w kilku sesjach studyjnych (w okresie 1937 – 1941), a także stworzył niewielki zbiór nagrań z Nat „King” Cole’a.
W grudniu 1943 roku wrócił na łono Basie na 10-miesięcy co zostało przerwane wcieleniem do armii podczas II wojny światowej. Został przydzielony do regularnej armii, gdzie nie wolno mu było grać na saksofonie. W tym czasie został znaleziony z marihuaną i pod wpływem alkoholu i stanął przed sądem wojennym. Nie walczył z zarzutami i został skazany. Przez rok był zatrzymany w koszarach skąd został zwolniony pod koniec 1945. Jego doświadczenia zainspirowały jego utwór „Blues” Kariera Younga po II wojnie światowej rozwinęła się. Dołączył do grupy Norman Granz’s Jazz at the Philharmonic w 1946, koncertując regularnie z nimi w ciągu najbliższych 12 lat.
Dokonał wielu nagrań studyjnych pod nadzorem Granz, jak również 3 płyty z Nat King Cole.
Od około 1951 roku, poziom grania Younga gwałtownie spadł, coraz więcej pił przez co musiał poddać się w listopadzie 1955 hospitalizacji w następstwie załamania nerwowego. Jego stan poprawił się i w styczniu 1956 roku nagrał dwie sesje z pianistą Teddy Wilson, trębaczem Roy Eldridge, puzonistą Vic Dickenson, basista Gene Ramey i perkusista Jo Jones – które zostały wydane jako The Jazz Giants ’56 i albumów Pres i Teddy.

W niedługim czasie jego alkoholizm osłabił go- jadł znacznie mniej, pił coraz więcej i chorował. Mocno osłabiona siła fizyczna Younga w dwóch ostatnich latach życia przyniosła gorszej jakości granie. Ostatnie nagrania studyjne i występy na żywo w Paryżu wykonał w marcu 1959 roku z perkusistą Kennym Clarkiem.
Zmarł 15 marca 1959 roku, kilka godzin po powrocie do Nowego Jorku, w wieku lat 49.
Pochowany został na Cmentarzu Evergreeny w Brooklynie.
Styl gry Younga miał wpływ na wielu innych saksofonistów tenorowych: Stan Getz, Zoot Sims, Al Cohn, Gerry Mulligan,Sonny Stitt , Charlie Parkera i cały ruch be-bop, Dexter Gordon, Warne Marsh.

Autorką wpisu jest Maria Rutecka
Fotografia tytułowa – William P. Gottlieb collection at the Library of Congress. According to the library, there are no known copyright restrictions on the use of this work.

Może Ci się również spodoba

Dodaj komentarz